De gynaecoloog sprak van één kans op honderdduizend. Een lucky-shot. Edgard sprak van de allerbeste zaadcel die de allerbeste eicel had gevonden. Ze gingen het allerbeste kindje krijgen. Een Tourwinnaar. Zo werd de roemrijke toekomst van Felice Bloem nog vóór zijn geboorte uitgeschreven. Althans door zijn wielergekke vader, Edgard Bloem. Coureur, klimmer, scallatore zou zijn zoon worden. Een legende, zonder meer. En onder de schaduw van de kerktoren van Oost-Trawelen, start weldra het kneden van (alweer) een Vlaams wielerkampioen.
“GAAN Sisken, GAAN!!!…GAAAAAN!!!…GAAN godverdomme!”
Rik De Meester (°1964) is geen schrijver, maar moest het al lang geweest zijn. Werk en (over)leven hebben er helaas anders over beslist.
En hoewel ettelijke kattebelletjes, verhaaltjes, probeersels en ontwerpen zich door de jaren heen bleven opstapelen in bureauladen en memorie, kwam hij pas tot het schrijven van deze roman toen drie lichte beroertes hem één jaar lang noodgedwongen gevangen hielden tussen de vier muren van zijn huiskamer. Dat het finaal over de koers zou gaan, lag in de lijn van de verwachtingen want de koers was, is, en zal altijd zijn passie blijven.
