Dit boek biedt een houvast aan lotgenoten die in het duister tasten en inspireert medici in hun omgang met patiënten met de ziekte van Graves. Maar het is ook een pakkend relaas over vallen en opstaan, ware liefde en vriendschap en wat echt van belang is in het leven.
Heel openhartig, fragiel en toch sterk en veerkrachtig vertelt Caroline Goven hoe de zeldzame ziekte van Graves haar leven veranderde. Met haar uitpuilende en opengesperde oogbollen zag ze zichzelf veranderen in een ‘monster’. Lucht en licht pijnigden haar ogen, die ze amper kon sluiten om te slapen. De happy mum van vroeger werd contactschuw, angstig en somber, verscholen achter haar zonnebril.
Maar de deskundige en empathische zorg in het UZ Gent, de warme steun van het gezin en haar echte vrienden én haar drive voor haar broodjeszaak brachten letterlijk langzaam licht in de duisternis.
Op weg naar volledig herstel blikt Caroline doorleefd terug op de impact die deze onbekende ziekte had en heeft op haar en haar omgeving.
