In tegenstelling tot zijn latere romans voert in deze verhalenbundel luchthartigheid de boventoon: alles draait om het spel.
Kundera zou echter Kundera niet zijn als hij met dit spel niet weer een ander spel zou spelen. Het op het eerste gezicht onschuldige amusement maakt algauw plaats voor spanning en onzekerheid, want het spel slaat zijn eigen weg in en keert zich tegen degene die het bedacht heeft. De personages zijn niet alleen personages van een verhaal, maar tevens figuranten in een hun onbekend toneelstuk. Wat ze ons over onszelf onthullen, is zowel fascinerend als huiveringwekkend.
‘Milan Kundera kan gerekend worden tot de beste schrijvers van het naoorlogse Europa. Misschien nog opvallernder – als je bedenkt dat grootheid in de moderne literatuur bijna een synoniem is van vervelend om te lezen – is hoe onderhoudend Kundera schrijft. ‘ – Alain de Botton
