Ze houdt van winnen.
Van een wijntje.
Van haar familie.
En van zeggen wat ze denkt.
Estavana Polman groeide uit tot het gezicht van het Nederlandse handbal: wereldkampioen, publiekslieveling en mediapersoonlijkheid.
Maar achter de juichmomenten schuilt de druk van jarenlang presteren onder hoogspanning, moederschap en een lichaam dat steeds vaker aangeeft wat de prijs van topsport is.
In Gewoon Estavana volg je haar tijdens de laatste jaren van haar carrière: van Papendal tot de breuk met ‘haar’ Esbjerg en van Boekarest tot de vraag die steeds nadrukkelijker wordt – hoe lang nog?
