Een zomer lang klapt Bibi Dumon Tak haar laptop open op een van de bankjes van het Volgermeer in Amsterdam- Noord, een voormalige gifbelt waar onder een laag folie nog altijd dertigduizend vaten chemisch afval liggen opgeslagen. Ter plekke schrijft ze op wat ze tijdens haar wandelingen ziet en meemaakt. Het fietsrek wordt haar bureau, het gif onder haar voeten haar vertrekpunt.
De wind, honden, een neerstortende roerdomp, goudoogdazen, verdwaalde hardlopers, krakelende grauwe ganzen: allemaal komen ze in haar zomerdagboek terecht. Net als het afval dat Dumon Tak eindeloos opraapt. Vooral de uitgetrapte peuken houden haar bezig. Ze telt ze na elke wandeling – een zichtbare gifbelt boven op de onzichtbare. En naarmate de berg groter wordt kan ze ook niet om haar eigen innerlijke gifbelt heen.
Op haar vertrouwde geestige toon stelt Dumon Tak in Zomer op de gifbelt serieuze vragen over de zorg die mensen dragen voor de natuur – of juist niet. Wat begint als een zomers dagboek groeit uit tot een vurig betoog waarin Dumon Tak het hartgrondig opneemt voor de dieren.
