‘Het licht in mijn kindertijd was getemperd. De zon scheen, nooit helemaal voluit, maar genoeg om mij te verwarmen. Genoeg ook om de mooie dingen van het leven zichtbaar te maken, zoals het blauw-witte busje met de davidster op de schoorsteenmantel, symbool van dat de sof zich niet nog eens zou herhalen. Het geld dat wij erin stopten was voor Israël. Israël bood veiligheid. Israël bood troost. Waarom we er zelf dan niet heen gingen, bleef in het vage…’
Een klein verhaal losweken uit het grote verhaal van de alsmaar voortrazende geschiedenis, was mijn drijfveer voor het schrijven van dit boek.
