Kur Deniza Miftari u largua nga Kosova si një vajzë gjashtëvjeçare, ajo nuk la pas vetëm vendin e saj, por edhe një të ardhme që nuk do të vije kurrë. Në Belgjikë ajo u rrit në sigurinë e një jete të re, por me hijen e një historie të vjetër që vazhdonte të pëshpëriste: ku përkas vërtet?
Në këtë libër intim dhe të sinqertë, ajo eksploron shtresat e identitetit, migrimit dhe trashëgimisë së padukshme të luftës. Ajo shkruan për ndjenjën e fajit dhe sakrificën, për forcën e prindërve që u dhuruan fëmijëve të tyre një jetë më të mirë dhe për procesin e vështirë të pranimit të realitetit dhe të fillimit nga e para.
Diku në mes është një dëshmi dhe një ftesë për të parë me më shumë butësi dhe mirëkuptim atë që migrimi u bën njerëzve dhe gjeneratave që jetojnë mes dy kulturave të ndryshme.
