Na decennia buitengesloten te zijn – haar ouders hebben het contact met hun kinderen verbroken – ziet Yolanda Entius zich rondom haar moeders sterfbed geroepen om haar rol als dochter weer op te pakken. Naar de bijbehorende emoties is het zoeken, maar op onverwachte momenten begint er toch iets te schuiven.
Wanneer Yolanda maanden na haar moeders dood bericht krijgt dat zij en haar zussen zijn onterfd, komt dat – toch nog – als een linkse directe. Ze was in haar rol van dochter gaan geloven en heeft het gevoel dat ze wordt teruggefloten vanuit haar moeders graf. In de beste traditie van Franz Kafka en Ischa Meijer schrijft Entius haar een brief: PS.
